Chociaż obu mistrzów dzieliła kategoryzacja sŏnu, to ich cel – rozwiązanie problemów trapiących buddyzm w państwie, którego konfucjańskie władze pragnęły do zniszczyć – był taki sam.
Mistrz pragnął oczyszczenia istotnych elementów praktyki sŏn i całej szkoły oraz ponownego ożywienia "ducha sŏnu". Po rozwinięciu teorii sŏn i przyjęciu stanowiska akceptującego zarówno medytację sŏn jak i studia doktrynalne (kyo), jego oryginalnym wkładem w myśl sŏn była praktyka samatha/vipassana (chigwan). W pracy Ch’oŭi Taejongsa T'apbimyŏng (Napisy na stupie o linii przekazu mistrza Ch’oŭi) Shin Heona cytuje wypowiedź mistrza: Innego dnia mnich spytał mnie: "Mistrzu, dlaczego wyłącznie oddajesz się praktyce sŏn [medytacji]?", na co odpowiedziałem: "Ponieważ nie ma różnicy czy poświęcę się tylko sŏnowi lub tylko studiowaniu pism, dlaczego miałbym upierać się tylko przy sŏnie?