Mocno także argumentował jego przywiązanie i nastawienie do dyskredytowania innych, były poważnym błędem. Fałszywe słowa, z punktu widzenia urzeczywistnionego umysłu, spowodowały, że doktryna zmieniła się w sŏn. Natomiast przywiązanie do słów i nieurzeczywistniony umysł prowadzą sŏn do zamiany w doktrynę. Zamiana sŏnu i doktryny została dokonana przez "urzeczywistniony umysł", "nieurzeczywistniony umysł", "schwytane słowa", "fałszywe słowa". Ch’oŭi wykazał więc, że nie ma różnic jakościowych pomiędzy doktryną a sŏnem. Skoro tak, to nie było również różnic pomiędzy sŏnem nadzwyczajnym a rozumowym.
W buddyzmie koreańskich nie była to całkowicie nowa idea. Wŏnhyo usiłował tego dokonać przy pomocy "jednego umysłu", Ŭisang – "jednego pojazdu", Taegak Ŭich’ŏn nauczając buddyzmu ch’ŏnt’ae (chiń. tiantai), Pojo Chinul tworząc Społeczność Medytacji i Mądrości, a Sŏsan Taesa łącząc sŏn i doktrynę. Mimo wszystkich tych prób panowała jednak ideologiczna tendencja do uważania sŏnu za najwyższy rodzaj buddyzmu, co widać w działaniach mistrzów.
Dyskusja zapoczątkowana wtedy toczyła się w koreańskim buddyzmie przez prawie cały wiek.