Jedna z organizacji, Integralismo Lusitano, zamiast Manuela II od początku popierała Michała (II).
W maju 2006 portugalskie ministerstwo spraw zagranicznych wydało oświadczenie, w którym Duarte Pio wymieniony był jako „książę Bragança”. W odpowiedzi na to oświadczenie, 5 czerwca 2006 Nuno da Câmara Pereira, członek parlamentu i lider Ludowej Partii Monarchistycznej wystosował zapytanie do przewodniczącego Zgromadzenia, z prośbą o formalne uznanie Duarte Pio, księcia Bragança, jako ubiegającego się o tron. W oficjalnej odpowiedzi z 11 lipca 2006 przypomniano mu, że konstytucja portugalska gwarantuje ustrój republikański.
Kampania na rzecz Timoru Wschodniego Duarte Pio był głównym orędownikiem niepodległości Timoru Wschodniego, byłej kolonii portugalskiej, która od 1975 znalazła się pod okupacją Indonezji. Zanim jeszcze sprawa zyskała światowy rozgłos, Duarte Pio rozpoczął kilka narodowych i międzynarodowych kampanii m.in. Timor 87 Vamos Ajudar i Lusitânia Expresso w 1992. W 1997 Duarte Pio zasugerował indonezyjskiemu wiceprezydentowi Jusufowi Habibie, przeprowadzenie referendum w Timorze Wschodnim w sprawie niepodległości.