Po wojnie od kwietnia 1945 do sierpnia 1947 r. pracowała jako asystentka w Instytucie Botaniki Uniwersytetu Jagiellońskiego, a w okresie od lutego do sierpnia 1949 r. jako asystent bezpłatny. Na czas studiów doktoranckich w latach 1948-1950, pozostała w Instytucie jako wolontariuszka, uzyskując równocześnie stypendium Komitetu dla Popierania Twórczości Naukowej i Artystycznej. Rozprawę doktorską Stanowisko systematyczne i rozmieszczenie geograficzne śledziennicy alpejskiej („Materiały do Fizjografii Kraju”, 1947) przygotowała pod kierunkiem profesora Władysława Szafera i 13 kwietnia 1951 r. obroniła na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1951–1954 współpracowała z Wyższą Szkołą Pedagogiczną w Krakowie wykładając fitogeografię, ekologię i geografię roślin.

W 1953 r. została zatrudniona w Zakładzie, a potem w nowo powstałym Instytucie Botaniki Polskiej Akademii Nauk w Krakowie, gdzie pracowała do przejścia na emeryturę. Początkowo była pomocniczym pracownikiem naukowym, w listopadzie 1954 r. przeszła na stanowisko adiunkta, a od października 1965 była adiunktem stabilizowanym. Przez kilkanaście lat (1953–1967) sprawowała opiekę nad zielnikiem roślin naczyniowych, wspólnym dla placówki PAN i Uniwersytetu Jagiellońskiego.