Kolejną cechą diagnostyczną był wyrostek przedkwadratowy kości łuskowej, ułożony prawie pionowo, podobnie wyrostek jarzmowy kości zaoczodołowej. Rzeczony wyrostek był krótki, nieznacznie tylko przekraczał długością wymiar kości. Bok kości łuskowej był niski nad jamą kłykciową. Prawa kość była solidnej budowy, wypukła na powierzchni grzbietowej. Miała gałąź pośrodkową, ustępującą rozmiarem paroccipital process, inaczej niż u większości Lambeosaurinae (tsintaozaur i Jacartosaurus stanowią wyjątki).
Kość klinowa podstawowa ma niesymetryczny wyrostek skrzydłowy, niewielkich rozmiarów. Natomiast wyrostek klinowy podstawowy jest wydłużony, kieruje się brzuszno-bocznie, tworzy ze swym kontralateralnym odpowiednikiem kąt 60°.
Os supraoccipitale nie tworzy ograniczenia otworu wielkiego. Cechuje się poziomym brzegiem brzusznym i grzbietem wzdłuż szwu z os exoccipitale, słabo wyrażonym, jako że kości te właściwie były zrośnięte ze sobą. Paroccipital process jest długi, smukły, hakowaty, skierowany w bok i brzusznie, sięga od do brzusznej powierzchni os basoccipitale.