Poza tym artylerię przeciwlotniczą okrętu stanowiło, w okresie bezpośrednio po wejściu do służby, tylko osiem wielkokalibrowych karabinów maszynowych systemu Browninga kal. 12,7 mm, umieszczonych na nadbudówkach.
Kadłub i układ nadbudówek USS „Wichita” były niemal identyczne z projektem krążowników lekkich typu Brooklyn. Jedynie nadbudówka rufowa była niższa, zaś kominy miały wyższe i szersze podstawy. Opancerzenie okrętu stanowił burtowy pas pancerny o długości 55 m, szerokości 3 m i grubości od 102 do 152 mm. Pokład posiadał pancerz grubości 57 mm, stanowisko dowodzenia do 152 mm, wieże dział artylerii głównej od 38 do 203 mm, barbety do 178 mm. Wzorem krążowników typu Brooklyn, gdzie to rozwiązanie zastosowano po raz pierwszy w US Navy, całość wyposażenia lotniczego krążownika umieszczona została na rufie. Składało się ono z dwóch katapult o długości po 21 m oraz hangaru mogącego pomieścić do czterech wodnosamolotów. Początkowo były to maszyny Curtiss SOC Seagull, w późniejszym okresie wojny SC-1 Seahawk.
Urządzenia napędowe USS „Wichita” składały się z ośmiu kotłów i czterech turbin o łącznej mocy 100 000 KM, napędzających cztery śruby. Projektowa prędkość krążownika miała wynosić 33,6 węzłów, w praktyce jednak nie przekraczała 33 węzłów.