Helgopriset), która częściowo jest finansowana ze środków Fundacji Helgo Zettervalla, administrowanej przez wspomniany zarząd.
Restauracje obiektów zabytkowych Założenia teoretyczne Helgo Zettervall był najważniejszym szwedzkim architektem, jeśli chodzi o restauracje starych budowli i kościołów, dokonywane w latach 1860–1890. Jeśli chodzi styl i zasady rewaloryzacji obiektów zabytkowych, był Zettervall pod silnym wpływem słynnego francuskiego konserwatora zabytków, Viollet-le-Duca. Zetterwall usiłował przywracać do istnienia stare budynki według ideału i stylu, w którym były one pierwotnie wybudowane, natomiast wszelkie zmiany i naleciałości, dokonane w ciągu wieków usuwał i zastępował nowo projektowanymi uzupełnieniami. Wzbudzało to krytykę ze strony tych środowisk, które reprezentowały odmienne podejście do problemu rewaloryzacji zabytków (Vernera von Heidenstama).
Zettervall uważał np., że należy przywracać obiekty zabytkowe nie w takiej formie, w jakiej one kiedyś wyglądały, ale w takiej, w jakiej jego zdaniem powinny były wyglądać. Dla przykładu – restaurowane przez niego wieże katedr w Uppsali czy Lund nigdy w przeszłości nie miały takiego wyglądu jak po jego przebudowach.