gdy ono ustało, zanikła też konieczność ikonoklazmu.
Ikonoklazm średniowieczny W Europie Zachodniej biskupi katoliccy Galii otwarcie sprzeciwili się kultowi podobizn i obrazów, szczególnie pod rządami Karolingów. W następstwie synodu frankfurckiego (794) zwołanego przez Karola Wielkiego, potępione zostały zarówno ikonodulia, jak i ikonoklazm – podkreślono edukacyjną wartość wizerunków, jednocześnie zakazując ich czci. Z kolei Ludwik I Pobożny ustanowił w 817 arcybiskupem Turynu zaufanego teologa Klaudiusza: nie tylko otwarcie zwalczał on adorację obrazów i rzeźb, ale w swych pismach podejmował temat zbawienia nie poprzez uczynki a przez wiarę. Nauczał modlitwy skierowanej wyłącznie do Boga, symbolizm Eucharystii negował, jak również odpuszczenie grzechów dzięki pielgrzymkom oraz autorytet prymatu papieskiego na gruncie twierdzenia, że wszyscy biskupi są równiPor. . Podobne poglądy w XII w. zyskały popularność wśród waldensów, a sześć stuleci później w protestantyzmie, gdy zaś chodzi o ikonoklazm – szczególnie w kalwinizmiePor. , James A. Wylie The History of Protestantism, Vol. I, Book I., Ch. V..
Innym znanym ikonoklastą galijskim był Agobard z Lyonu«Agobard». W Encyklopedia katolicka, t. 1, Lublin 1985, kol. 189..