W teorii projekt zakładał radialny układ rozwojowy miasta, które rozrastałoby się odśrodkowo od centrum, wzdłuż sieci ulic biegnących prosto w kierunku zewnętrznym i krzyżujących się z okrężnie poprowadzonymi obwodnicami. Koncepcja ta, opierająca się na wzorach Ottona Wagnera (którego Fabiani był uczniem) i jego planie regulacji Wiednia, pozwalała na nieograniczone możliwości rozwoju przestrzennego na skutek przedłużania radialnych arterii i dodawania nowych obwodnic.
Fabiani sporo uwagi poświęcił także założeniom parkowym i zieleni miejskiej. W miejscu przewidzianych do zamknięcia cmentarzy: starego ewangelickiego (zamknięty w 1911, jednak nigdy niezlikwidowany) oraz katolickiego przy kościele św. Trójcy (zlikwidowany w 1899) przewidział parki miejskie. Opowiedział się także za powiększeniem Parku Miejskiego oraz utworzeniem zadrzewionej promenady wzdłuż Białej. Obszary parkowe proponował także w rejonie Mühlgasse (dziś Młyńska) i Rotenturmstraße (dziś Batorego). Jednocześnie postulował likwidację istniejących od 1489 ogrodów zamkowych znajdujących się pomiędzy zamkiem Sułkowskich a Białą i budowę w ich miejscu nowoczesnej dzielnicy mieszkalnej.