Przygotowując plan, kierował się zasadą chronienia substancji zabytkowej i wkomponowania jej w nowy układ miasta poprzez odsłonięcie niektórych osi widokowych i utworzenie nowych przestrzeni miejskich bez naruszania historycznej zabudowy, zwłaszcza w obrębie Starego Miasta. Dążył także do wyprostowania krzywizn ulicznych i zniwelowania zbyt ostrych spadków terenu (śródmieście rozłożone jest na licznych wzgórzach). W takim celu zaprojektował np. obwodnicę staromiejską – drogę łączącą Töpferplatz z Kaiserstraße (dziś Cieszyńska) z pominięciem położonej znacznie wyżej starówki. Jednocześnie wszystkie arterie komunikacyjne miały korespondować z układem drogowym sąsiedniej Białej, tworzącej de facto z Bielskiem jeden organizm miejski (formalnie dopiero od 1951). Aby rozładować ruch kołowy przelotowy, zaprojektowane zostały dwie obwodnice: wewnętrzna biegnąca od głównego dworca kolejowego na zachód ku Górnemu Przedmieściu (dzisiejsza ul. Piastowska) i dalej na południe wzdłuż Schneidergasse (dziś Wyspiańskiego) i Parkstraße (dziś Listopadowa) do okolic Maisengrund i Berggasse na Żywieckim Przedmieściu, czyli dzisiejszych ul.