Dwa tygodnie przed zbliżeniem do Wenus, mniej czuły kanał zaczął pomijać kalibracje, a po 45 min. w ogóle przestał ją przesyłać. To samo spotkało kanał bardziej czuły, ale już w trakcie zbliżania do Wenus. Degradacja ta były wywołana najprawdopodobniej przegrzewaniem się czujnika. Czujnik pracował 129 dni. Zebrane dane zawierały dwa potwierdzone trafienia pyłem i wiele mniej wiarygodnych z powodu problemów z kalibracją. Spektrometr plazmy słonecznej (masa 2,18 kg; zużycie energii 1 W) Przyrząd badał ilość i spektrum energetyczne dodatnich jonów w wietrze słonecznym. Składał się na niego cylindryczny analizator elektrostatyczny z klatką Faradaya, który dzielił jony dodatnie według ich energii na jednostkę masy. Kwadratowa apertura wejściowa miała powierzchnię 5 cm² i była skierowana w Słońce przez cały czas trwania lotu. Potencjał okładek analizatora zmieniał się w ciągu 18 sekund od 231 do 8824 V, co 10 jednostek. Między nimi odczytywano prąd zerowy i wykonywano kalibrację. Co 3,696 minuty (2,016 w czasie zbliżenia) powtarzano sekwencję 12 odczytów. Przyrząd pracował niemal nieprzerwanie do 30 grudnia 1962. Detektor cząstek energetycznych (masa 0,06 kg;