zużycie energii 0,3 W) Przyrząd miał wykryć i wstępnie zbadać naładowane cząstki uwięzione w ewentualnym polu magnetycznym Wenus. Składał się ze skolimowanego kierunkowego licznika Geigera-Muellera typu Anton 213. Próg energii dla elektronów wynosił 40 keV, a dla protonów, 500 keV. Oś stożka czułości (o rozwarciu 90°) była przez cały czas trwania lotu skierowana pod kątem 70°±1° do osi sonda-Słońce. Przyrząd działał przez cały czas. Zakumulowana liczba zliczeń detektora z 9,6 sekundy pracy odczytywana była co 887 sekund (co 484 sekundy w trakcie zbliżenia do Wenus). Podczas zbliżenia nie odnotowano żadnego znaczącego wzrostu liczby zliczeń. Detektor promieniowania kosmicznego (masa 1,2 kg; zużycie energii 0,3 W) Przyrząd miał za zadanie: zbadać zależność ilości cząstek zjonizowanych od odległości od Słońca zbadać zmiany czasowe cząstek energetycznych i ich korelację ze zmianami pola magnetycznego i strumienia plazmy scharakteryzować intensywność i rozprzestrzenienie cząstek naładowanych uwięzionych w ewentualnym polu magnetycznym Wenus Instrument składał się z trzech czujników: wypełnionej gazem całkującej komory jonizacyjnej o ściankach ze stali nierdzewnej; dookólnego licznika Geigera-Muellera o komorze walcowatej, szklanej, osłoniętej stalą nierdzewną;