11 listopada podczas defilady w Warszawie z okazji Święta Niepodległości, trzy klucze dywizjonu przeleciały nad maszerującymi żołnierzami wojsk lądowych. W 1932 dywizjon przeniesiono z lotniska na Mokotowie na lotnisko Okęcie. W tym też czasie na wyposażenie 112 eskadry myśliwskiej weszły samoloty PWS-10. Szkołę ognia piloci odbyli na poligonie w Grudziądzu, a ćwiczenia letnie w rejonie Brześcia. Od wiosny 1933 piloci dywizjonu zaczęli szkolić się na nowych samolotach PZL P.7a. Do czasu pełnego przeszkolenia na „siódemkach”, nadal latano na Spadach S.51C1 i PWS-10. W ciągu maja i czerwca większość pilotów dywizjonu zakończyła już szkolenie i 27 czerwca, na nowych samolotach mogli się zaprezentować przebywającemu z wizytą w Polsce księciu Mikołajowi z Rumunii. Szkołę ognia i ćwiczenia letnie personel dywizjonu odbył na poligonach Toruń-Podgórz oraz w Nowogródku. W październiku grupa polskich pilotów myśliwskich złożyła wizytę w Rumunii. W ten sposób chciano między innymi zachęcić Rumunów do zakupu myśliwca PZL P.7a. W 1934 funkcję oficerów technicznych dywizjonów i eskadr objęli oficerowie posiadający odpowiednie przygotowanie i wykształcenie zawodowe. W lipcu i sierpniu dywizjon po raz pierwszy uczestniczył w „koncentracji” lotnictwa.