Lata 60. XX w. to czas odbudowy obszarów Centrum zrównanych z ziemią w nalotach alianckich. W 1960 narożnik Alei Wyzwolenia i Placu Żołnierza Polskiego wypełniono kilkukondygnacyjnym narożnym blokiem znanym ze sklepu Cepelia, projektu H. Nardego. W 1962 narożnik ulicy Jagiellońskiej i Alei Wojska Polskiego zabudowano blokiem według projektu J. Karwowskiego. Rok później wzniesiono budynki mieszkalno-usługowe przy Al. Wyzwolenia 37–47 i 25–35 wg projektu H. Nardego. W kolejnych latach zaczęto odchodzić od zabudowy nawiązującej wysokością i skalą do zachowanych kwartałów kamienic. Pierwsze powojenne punktowce – jeden na narożniku ulicy Rayskiego z ulicą Śląską, drugi na narożniku ulicy Rayskiego i ulicy Piłsudskiego – zwrócone fasadami frontowymi ku Placowi Grunwaldzkiemu, zbudowano w latach 1963–1965. Ośmiopiętrowe bloki wyraźnie dominują nad przedwojenną, niższą zabudową okolicy. Projekt bloków wykonał szczeciński architekt Tadeusz Ostrowski. Na przełomie lat 60. i 70. XX wieku u wylotu Alei Jedności Narodowej do Placu Żołnierza Polskiego powstały kolejne punktowce, tym razem według projektu Aliny Bursze, Teodora Bursze, Stanisława Płoskiego i Romana Szymborskiego. W 1963 ogłoszono konkurs na zagospodarowanie parcel przy Alei Wojska Polskiego powstałych po usunięciu gruzów zniszczonych kamienic.