Ponieważ żadne z ówczesnych biur projektów w Polsce nie chciało podjąć się wykonania projektu zapory, prace projektowe wykonane zostały w niekonwencjonalny sposób - w trybie zlecenia, przez zespół inżynierów z kilku instytucji (Dyrekcji Okręgowej Dróg Wodnych, Państwowego Instytutu Hydrologiczno – Meteorologicznego, Państwowego Instytutu Geologicznego oraz Departamentu Dróg Wodnych Ministerstwa Komunikacji). Zakończono je i zatwierdzono pod koniec 1949 r. Z dniem 1 stycznia 1950 r. powołane zostało Państwowe Kierownictwo Budowy Zbiornika jako przedstawiciela inwestora i wkrótce rozpoczęto budowę, która trwała do 1955 r.
Budowa zbiornika wymagała przesiedlenia około 2000 mieszkańców, zamieszkujących 428 gospodarstw prywatnych na terenie Zarzecza. Właścicielom dano możliwość wyboru: budowy nowych domów na własną rękę z materiałów odzyskanych z rozbiórki lub budowy gospodarstw zamiennych. Pod presją czynników politycznych budowę prowadzono z dużym pośpiechem.