Pertraktacje mieszczan z powstańcami dały administracji książęcej czas na zebranie sił do rozprawy orężnej.
Tymczasem powstanie rozszerzało się na nowe obszary; nowy oddział chłopów ze wsi Schaaken i okolic zjednoczył się z armią Kacpra, a przywódcą całego powstania został wybrany Jan GerickeKazimierz Lepszy, Słownik biograficzny historii powszechnej do XVII stulecia, Warszawa 1968, s.146.. Książę Albrecht Hohenzollern, który powrócił do kraju ze swojego pobytu za granicą, nie wysłuchał nawet skargi uciśnionego chłopstwa, nakazał aresztować przybyłych do niego delegatów, a ich bunt potraktował jako zdradę.
30 października 1525 koło wsi Lauthen, armia książęca wsparta posiłkami z Polski, licząca łącznie 540 jeźdźców i dwa tysiące piechoty stanęła naprzeciw uzbrojonych chłopów. Wysłani do powstańców książęcy posłowie wezwali do natychmiastowej kapitulacji, złożenia broni i wydania przywódców. Powstańcy skapitulowali bez walki. Przywódców i najbardziej aktywnych wtrącono do lochów, trzech dla przykładu ścięto na polach Lauthen.