Po emeryturze Michael Szwarc przeniósł się do Loker Hydrocarbon Research Institute Uniwersytetu Kalifornijskiego, Los Angeles, gdzie kontynuował swoją pracę naukową, we współpracy ze swoimi wychowankami z SUNY, koncentrując się jednak w większym niż wcześniej okresie na rozwiązywaniu praktycznych problemów związanych z zastosowanie technik polimeryzacji żyjącej w przemyśle oraz na pisaniu monografii i książek podsumowujących postępy w chemii polimerów.
Żoną Michaela Szwarca była Polka używająca na co dzień zdrobnienia „Marysia”. Miał z nią troje dzieci, syna (Rafi ur. 1936) i dwie córki (Meira ur. 1942 i Rina ur. 1956). Grywał amatorsko na fortepianie. Był zapalonym pływakiem długodystansowym.
Dorobek naukowy Pierwszym ważnym dokonaniem Micheala Szwarca było znalezienie skutecznych metod pomiaru energii rozpadu wiązań w reakcjach pirolizy związków organicznych. Badania te, zapoczątkowane pod kierunkiem Michaela Polanyi’ego, były najpierw skoncentrowane na analizie kalorymetrycznej reakcji rozkładu termicznego jodku benzylu. Związek ten jednak okazał się złym modelem i zamiast niego Szwarc zdecydował się badać reakcję rozpadu wiązania i w toluenie za pomocą złożonego zestawu technik analitycznych.