Oprócz tych dwóch autorów, studiował też starszych mówców ateńskich. Jego attycyzm nie jest tak czysty jak Prokopa, ale czystszy niż Eneasza. W stylu przeładowanym retoryką, jak u wszystkich Gazejczyków, unika hiatu. Używa klauzul akcentowych, podobnie jak Prokop.
Focjusz w cod. 160 gani w jego stylu nadmiar tropów i figur poetyckich, natomiast pozostali autorzy bizantyńscy traktowali go jako klasyka.
Pisma Chorycjusz wydał F.L. Boissande w Paryżu w 1846 roku pod tytułem: Ch. Gazei orationes, declamationes, fragmenta oraz R. Förster i E. Richsteig w Londynie w latach 20. XX wieku pod tytułem: Ch. Gazei opera.
Przypisy
Bibliografia
Wincenty Myszor, Chorycjusz z Gazy [w:] César Vidal Manzanares, Pisarze wczesnochrześcijańscy I-VII w. Mały słownik, wyd. Verbinum, Warszawa 2001.
Kategoria:Bizantyńscy filozofowie 527–610 Kategoria:Szkoła retoryki w Gazie Kategoria:Sofiści