Twórczość Za jego najwcześniejszą mowę uchodzi słynna Obrona mimów, idąca za tradycją mów na temat tańców, sięgającą Lucjana (De saltatione) i wiodącą przez Eliusza Arystydesa (Przeciw tańcom mimicznym) do Libaniusza (Obrona tancerzy mimicznych). Brzmi ona dość dziwnie w ustach chrześcijanina, jeśli się zważy na wyuzdany charakter ówczesnych tańców mimicznych. Z drugiej strony sam cesarz poślubił taką tancerkę, a zakaz wykonywania tego typu tańców wydał dopiero w 526 roku. Z lat po roku 518 pochodzi wspomniana mowa na pogrzebie matki. O około 10 lat późniejsza jest mowa wygłoszona na pogrzebie mistrza. Jako oficjalny chwalca wysokich dostojników państwowych występuje Chorycjusz w mowach do Aratiosa i Stefana (535/536) i na wodza Summusa (między 535 a 540). Biskupa Marcjana z Gazy chwali w dwóch mowach (pierwsza sprzed 536 roku) na poświęcenie wybudowanych przez niego kościołów w Gazie, które szczegółowo opisuje. Ułożył też dwie mowy weselne z okazji ślubu swych uczniów. W jednej z 14 zachowanych dialeks opisał tradycyjny obchód święta zimy (brumalia) urządzony przez cesarza Justyniana I pomiędzy 532 a 540 rokiem. Szereg jego mów szkolnych znaleziono wśród mów Libaniusza, którego styl wyraźnie kopiował, podobnie jak styl Prokopa, od którego przejmował całe zdania.