9 lutego 1440 na Śląsk ruszyła wyprawa małopolskiego możnowładcy Dziersława z Rytwian, skierowana przeciwko książętom oświęcimskim, co miało zapewne miejsce w związku z niedotrzymaniem przez Wacława umowy z Toszku. Zaskoczenie książąt oświęcimskich było tak wielkie, że wojskom polskim udało się zająć Zator praktycznie bez oporu. Do układu pokojowego doszło ostatecznie 26 października tegoż roku - Zator powrócił wtedy w granice państewka Wacława, w zamian za co Polska otrzymała zamek w Barwałdzie. Był to początek uzależniania księstwa oświęcimskiego od korony polskiej. Kolejnym krokiem ku temu była umowa z 8 stycznia 1441, kiedy Wacław zobowiązał się pod groźbą utraty władzy złożyć królowi polskiemu hołd lenny i w przyszłości nakłonić do tego samego młodsze rodzeństwo: Przemysława i Jana.
Wspólne rządy synów Kazimierza Oświęcimskiego trwały do 19 stycznia 1445, kiedy to na ich prośbę podziału księstwa dokonał książę karniowski Mikołaj V. Wydzielono wówczas trzy działy: oświęcimski Jana IV, toszecki Przemysława i zatorski Wacława I (nie znamy przyczyn, dla których najstarszy Wacław I zrezygnował z głównego grodu księstwa na rzecz prowincjonalnego Zatora).