konferencja „Sojuzu” domagała się przekazania uprawnień Gorbaczowa na rzecz premiera Walentina Pawłowa lub przewodniczącego Rady Najwyższej ZSRR Anatolija Łukjanowa. Tym samym „Sojuz” zaczął odtąd tworzyć podłoże polityczne i organizacyjne do przeprowadzenia zamachu stanu, mającego na celu utrzymanie w jedności państwa i zaniechanie polityki reform ustrojowych. Klęska podjętego w sierpniu 1991 r. w Moskwie puczu przesądziła jednak o upadku ZSRR i tym samym o odejściu w niebyt najbardziej zaangażowanego w jego obronę stronnictwa.

Po upadku ZSRR Mimo zniknięcia ZSRR z mapy świata, działacze „Sojuzu” nie zmienili poglądów i nie zaprzestali całkowicie działalności politycznej. Lider stronnictwa Viktor Alsknis był później jednym z obrońców występującego przeciwko Jelcynowi parlamentu podczas przesilenia politycznego z października 1993 r. W wywiadzie z 2002 r. Alksnis wyraził przekonanie, że ZSRR mógłby być utrzymany gdyby tylko Gorbaczow działał bardziej zdecydowanie i „nie bał się własnego cienia”.

Bibliografia Włodzimierz Marciniak, Rozgrabione imperium : upadek Związku Sowieckiego i powstanie Federacji Rosyjskiej, Kraków 2001. Encyclopedia of Russian history, t. 4, s. 1439-1440, hasło: „Soyuz faction”.

Kategoria:Radziecki parlamentaryzm