posiada ołtarze z trzema portatylami oraz sprzęt kościelny. Część przedmiotów pochodziła z opuszczonej kaplicy szpitalnej św. Ducha. Na odpust w świątyni schodzili się wierni z całego miasta. Uposażeniem szpitala była Babia Wieś oraz liczne pola i łąki (ok. 30), rozmieszczone w różnych miejscach w otoczeniu miasta. Szpital posiadał dwa domy, z których jeden przeznaczony był dla zdrowych (30 osób), a drugi dla chorych pensjonariuszy (11 osób). Jeszcze w XVI wieku przeniesiono do niego pensjonariuszy z przytułka pw. Świętego Ducha na Przedmieściu Gdańskim, gdzie po 1615 r. wybudowano się klasztor Klarysek.
W 1699 r. podczas wizytacji biskupiej zanotowano, że kaplica posiadała trzy ołtarze: główny i dwa mniejsze po bokach. Posadzka kościoła była ceglana, we wnętrzu ławki i ambona, a na zewnątrz wieża pokryta blachą ołowianą z dwiema dzwonnicami. Zakrystia znajdowała się od północnej strony kościoła. Istniały dwa murowane z cegły domy dla ubogich, z których większy na przedłużeniu nawy kościoła. W szpitalu w 1699 r. przebywało tylko pięciu ubogich, którzy utrzymywali się z jałmużny i czynszów. Większość dawniejszego uposażenia nie była już aktualna z powodu zniszczenia dóbr lub przywłaszczenia ich przez mieszczan i starostę. Opieka duchowa i materialna nad ubogimi spoczywała na prepozycie, którym był ks. Marcin Walicki.