Metoda projektów polegała na tym, że uczniowie sami organizowali swoje działanie w formie projektu, czyli sami wybierali sobie zadania, planowali, ukierunkowywali i wykonywali swoją pracę. Działanie kończyło się zweryfikowaniem go w praktyce, oraz oceną wywołanych przez nie skutków. Kilpatrick w programie nauczania zaleca cztery główne kategorie projektów: projekt twórczy, projekt dostarczający wrażeń estetycznych, projekt „problemowy”, projekt „konkretyzujący uczenie się”. Każdy z projektów pozwalał na osiągnięcie celów edukacyjnych, takich jak: rozwijanie zdolności twórczych i koncepcyjnych, kształtowanie wrażliwości estetycznej, doskonalenie intelektu, uczenie konkretnych umiejętności. Kilpatrick traktował wychowanie jako działalność o charakterze społecznym, będącą konsekwencją faktu, że ludzie tworzą zbiorowość opartą na zasadach współpracy. Autor „metody projektów” uzasadniał jej celowość poprzez odwołanie się do zasad demokratycznej dyskusji, która wymaga posiadania umiejętności formułowania rozwiązań, podejmowania decyzji, wprowadzania ich w życie na drodze swobodnych dociekań. Metoda projektów miała uczyć pracy zespołowej, oraz umożliwiać uczniom wspólne rozwiązywanie problemów i dzielenie się rezultatami podejmowanych działań.