Można zresztą domniemywać, że we Włodawce nigdy nie istniała świątynia protestancka, natomiast los Żydów z Włodawki mógł być podobny do losu Żydów włodawskich..
Po bezpotomnej śmierci Teofili z Leszczyńskich Włodawka wraz z całymi dobrami włodawskimi przeszła w ręce katolickiej („królewskiej”) linii Leszczyńskich reprezentowanej tu przez Rafała Leszczyńskiego, który jednak dość szybko sprzedał je Pociejom, właścicielom pobliskich dóbr różanieckich. Kolejni właściciel tych terenów to Ludwik Konstanty Pociej, Antoni Pociej, Jerzy Flemming, Adam Kazimierz Czartoryski, Stanisław Kostka Zamoyski, August Zamoyski (1811–1889) i jego potomkowie z włodawskiej linii Zamoyskich.
Przed III rozbiorem Włodawka składała się z kilku domów i karczmy. Była niewielką osadą targową, gdzie odbywały się włodawskie jarmarki.
Po upadku I Rzeczypospolitej Włodawka znalazła się na obszarze tzw. ziem zabranych, inkorporowanych do Rosji. Właścicielka miejscowości Zofia z Czartoryskich Zamoyska, powołując się na dawne przywileje Włodawy (leżącej wówczas w Kongresówce), zwróciła się do władz rosyjskich o nadanie Włodawce praw miejskich. 18 marca (6 marca) 1820 r. decyzją ministra spraw wewnętrznych Rosji Wiktora Koczubeja Włodawka otrzymała prawa miejskie jako miasto prywatneBiblioteka Warszawska, t.3: 1860, s.