W 1963 J. Słupska przedstawiła plan wykorzystania książki na zajęciach w szkole dla „Polonistyki”. Jako tematy do dyskusji wymieniła m.in. zagadnienie zagrożenia użyciem broni atomowej i zalety pokojowego wykorzystania energii nuklearnej, współodpowiedzialność młodzieży za losy świata i znaczenie etycznych walorów takich jak dobroć, szlachetność i odwaga.
W 1965 r. Wanda Krzemińska uznała powieść za oryginalne, zabawne i edukacyjne połączenie realizmu i fantastyki.
W 1968 r. Stefania Wartman opisała tę powieść jako połączenie „baśni miejskiej” z powieścią fantastycznonaukową, gdzie rolę „nadzwyczajnych pomocników” z baśni przejmują ożywione urządzenia techniczne. Zwróciła też uwagę na walory edukacyjne powieści – nacisk na wartości moralne (odwagę, wierność, poświęcenie, szlachectwo, męstwo) reprezentowane przez dziecięcych bohaterów książki. W tym samym roku Krystyna Kuliczkowska uznała powieść za znaczącą z powodu nowatorskiego (dla polskiej prozy tego gatunku) motywu połączenia realizmu (świata współczesnego) z fantastyką, a pisząc o niej rok później, opisała ją jako poetycką i wciągającą mieszankę realizmu z fantastyką, poruszającą problemy moralne i filozoficzne.