W epoce baroku lubowano się szczególnie w przypominaniu scen mitologicznych w malarstwie i rzeźbie, nic więc dziwnego, że nadal ryto je w kamieniach dekoracyjnych. W XVIII wieku nadal uważano, że kamee są bardzo wytworną ozdobą kobiecego stroju. Komponowano więc z nich diademy i naszyjniki, umieszczano je w oprawach kosztownych wachlarzy. Wielką wielbicielką gliptyki była markiza de Pompadour. Łożyła na wykształcenie wybitnego rzeźbiarza kamieni, Jacques Guay. Do tej pory można oglądać w muzeach kamee, pochodzące z jej kolekcji.
Najbardziej udane egzemplarze miniaturowych rzeźb naśladowano na porcelanie angielskiej J. Wedgwooda, zdobiąc nimi serwisy i wazy. Stale rosnące zapotrzebowanie spowodowało, że coraz powszechniej zaczęto barwić agatowy surowiec, a także używać korali i konchy perłowej do sporządzania kamei.
W drugiej połowie XIX wieku brosza z kameą stała się koniecznym elementem stroju wytwornych dam, które nosiły żaboty lub zapinały suknie wysoko pod szyją. Jeśli kamea nie była zbyt kolorowa, noszono ją jako element biżuterii żałobnej.
Słynne kamee Kamea z hessonitu z rzeźbą głowy Chrystusa o masie 61,5 ct Tazza Farnese Gemma Augusta Wielka Kamea Francji Kamea Gonzaga
Przypisy
Bibliografia
Zobacz też gemmologia gliptyka intaglio Muzeum Korali i Kamei
Kategoria:Biżuteria Kategoria:Rzeźba Kategoria:Rzemiosło artystyczne