Wyzwolenie jako dar od zamawiających trafia w 1922 r. do Naczelnika Państwa Józefa Piłsudskiego. W tym samym roku Juszczyk uzyskuje zwolnienie z wojska i zamierzając poświęcić się sztuce podejmuje pracę w szkole artystyczno-rzeźbiarskiej mieszczącej się w miejscowości Klewań. Już po rocznym pobycie w tamtejszym wilgotnym wołyńskim mikroklimacie Juszczyk wymaga ratującego zdrowie pobytu w bawarskim sanatorium w Reichenhall. Po powrocie z sanatorium, początkowo zatrzymuje się w Witaszycach w Wielkopolsce. W 1925 roku zdobywa nagrodę główną w konkursie plastycznym zorganizowanym przez Polską Akademię Nauk za pracę pt. Krzyk bojowy. Dzięki tej nagrodzie stał się znany. Stosownie do otrzymanych zamówień zwykle zamieszkiwał w miejscu realizacji swoich pomników. Dość długo (1933–1938) przebywał w Zamościu. Oprócz typowych prac rzeźbiarskich wykonywał tam również prace renowacyjne w zamojskim ratuszu. Z początkiem wybuchu II wojny światowej Juszczyk został zmobilizowany i wkrótce trafił do niemieckiej niewoli. Jeszcze jesienią 1939 r. udało mu się zbiec z obozu jenieckiego i wrócić do Żegociny.