Wyprawa na biegun wyruszyła 1 listopada 1911, grupa stopniowo zmniejszała się, gdy kolejne zespoły wspierające odłączały się by powrócić do głównej bazy nad Zatoką McMurdo. Obóz został założony na przylądku Evans. Jako pierwsza przy Barierze Lodowej Rossa zawróciła grupa na saniach motorowych. Następnie u podnóża Lodowca Beardmore’a zawróciły psie zaprzęgi. Pierwsza z grup powrotnych zawróciła ze szczytu lodowca a kolejna, druga grupa powrotna po dwóch tygodniach i dotarciu do 87°32'S. Ostatni etap miała pokonać pięcioosobowa grupa bieguna pod dowództwem Scotta. Dotarli oni na biegun 17 stycznia 1912 roku, cztery tygodnie po Amundsenie.
Mimo że Scott za najbardziej godny zaufania środek transportu uważał narty i preferował poruszanie się o własnych siłach, zachował się pisemny rozkaz wydany członkom ekspedycji, w którym zalecił wysłanie dwóch zaprzęgów psów na spotkanie grupy bieguna aby przyspieszyć jej powrót. Ze względu na trudne warunki oraz brak wypoczętych ludzi, którzy mogliby podjąć taką wyprawę, wysłano ostatecznie jeden zaprzęg, który pod koniec marca dotarł do Składu Jednej Tony. Z dzienników Scotta wiadomo, że wraz z dwoma innymi ocalałymi członkami grupy bieguna dotarł 21 marca do miejsca oddalonego o zaledwie 18km na południe od tego składu. W tym miejscu Scott zmarł jako ostatni z grupy, prawdopodobnie 29 marca.