Do napędu jednostki konstruktorzy wybrali reakcyjne turbiny parowe napędu bezpośredniego systemu , przewidując montaż aż sześciu ich zespołów: dwóch wysokoprężnych, napędzających zewnętrzne linie wałów zakończone śrubami, oraz dwóch niskoprężnych i dwóch marszowych, obracających dwie śruby wewnętrzne. Masa tak zestawionego układu napędowego była wysoka (choć i tak niższa niż stosowanych powszechnie do napędu okrętów pionowych maszyn parowych potrójnego rozprężania), co uniemożliwiło instalację większej liczby dział artylerii głównej. Innowacją w stosunku do budowanych ówcześnie krążowników rozpoznawczych był system opancerzenia, zrywający z dotychczasową ideą wyposażania jednostek tej klasy jedynie w wypukły pokład pancerny – okręt miał otrzymać pas pancerza burtowego, uzupełnionego przez pokład pancerny. Układ taki stał się standardem dla nowej klasy okrętów – krążowników lekkich, których jednym z pierwszych reprezentantów był austro-węgierski Rapidkreuzer. Głównym uzbrojeniem krążownika miały być szybkostrzelne działa kalibru 100 mm, co wobec faktu instalowania na pokładach zagranicznych jednostek tej klasy armat kalibru 76, 102 i 105 mm, uznano za wystarczające. Kadłub jednostki został zaprojektowany przez stocznię w Trieście.