Krążownik rakietowy thumb|left|Krążownik rakietowy W 1957 roku rozpoczęto przebudowę „Garibaldiego” na krążownik rakietowy. Odbyła się ona w stoczni marynarki wojennej w La Spezia. W trakcie przebudowy usunięto z okrętu całe wyposażenie i uzbrojenie, zabudowano nowe nadbudówki, maszty i pomost dowodzenia, przebudowano rufę, poszerzając ją i zmieniając kształt na pawężowy (prostokątny). Zdemontowano dwa kotły z pierwszej kotłowni, gdzie umieszczono turbogeneratory elektryczne, i w konsekwencji zainstalowano pojedynczy szeroki komin. Moc słowni obniżyła się do 85 000 Km, a prędkość do 30 węzłów (realnie 27). Okręt wyposażono w nowe radary: trójwspółrzędny Hughes SPS-39 Frescan o zasięgu 160 Mm na przednim maszcie i włoski Selenia Argos 5000 o zasięgu 400 Mm na tylnym maszcie. Głównym uzbrojeniem, o strategicznym znaczeniu, nietypowym jak na okręty nawodne, zostały cztery wyrzutnie pocisków balistycznych Polaris A-1 zamontowane pionowo w rufowej części kadłuba. Krążownik otrzymał ponadto dwuprowadnicową wyrzutnię Mk 9 Mod.1 pocisków rakietowych woda-powietrze Terrier na nadbudówce rufowej. Zasięg rakiet przeciwlotniczych wynosił 37 km, a pułap 24 km. Pozostałe uzbrojenie obejmowało cztery działa uniwersalne kal.