Po kapitulacji Włoch okręt znalazł się pod kontrolą Aliantów. Działał głównie na centralnym i południowym Atlantyku, zwalczając niemieckie łamacze blokady płynące na trasie z portów europejskich na Daleki Wschód. Potem krążownik wypełniał głównie zadania szkoleniowe i transportowe. W tym czasie przestarzałe karabiny przeciwlotnicze kal. 13,2 mm zastąpiono 10 działkami kal. 20 mm na pięciu zdwojonych podstawach. Po zakończeniu wojny okręt zwrócono Włochom.
Lata powojenne W latach 1945–1946 na „Garibaldim” zdemontowano wyrzutnie torped i wyposażenie lotnicze. W ich miejsce na przełomie 1950/1951 roku zainstalowano dwa dodatkowe pojedyncze działa kal. 100 mm L/47 służące do wystrzeliwania pocisków oświetlających. Wzmocniono wówczas uzbrojenie przeciwlotnicze, instalując dwa dalsze podwójne i dwa pojedyncze działka 37 mm i cztery pojedyncze działka 20 mm Oerlikon. Okręt otrzymał także wyposażenie radarowe, chociaż uboższe niż bliźniaczy „Duca degli Abruzzi”. Na początku lat 50. razem ze swym bliźniaczym okrętem „Garibaldi” stanowił trzon sił nawodnych Marina Militare. W 1954 roku wycofano jednak okręt do rezerwy, a w 1957 roku skierowano do daleko idącej przebudowy.