doszedł do szczytu kariery otrzymując urząd wojewody kaliskiego.
Był członkiem konfederacji sandomierskiej 1704 rokuActum In Castro Sandomiriensi Sabbatho Ante Festvm Sanctorum Viti et Modesti martyrum proximo, Anno Domini millesimo sptingentesimo quarto, [b.n.s.].. Gałecki nie opuścił Augusta II w czasie elekcji Stanisława Leszczyńskiego (1704). Pod koniec czerwca 1704 r. został komendantem Lwowa i bronił miasta przed Szwedami. We wrześniu tego roku dostał się tam do niewoli szwedzkiej i powędrował jako jeniec wojenny do Sztokholmu. Wolność odzyskał pod koniec 1706 r. dzięki staraniom swojej energicznej małżonki Rozalii z Dzieduszyckich.
W następnych latach nie przejawiał większej aktywności politycznej i dawnego przywiązania do monarchy. Zabiegał o pokój i bezpieczeństwo województw wielkopolskich. Doczekał klęski Szwedów pod Połtawą, ucieczki Stanisława Leszczyńskiego i restauracji rządów Augusta II, który 29 października 1709 r. awansował go na wojewodę poznańskiego. Nie zmieniło to coraz bardziej krytycznego stanowiska Gałeckiego wobec króla. Był uczestnikiem Walnej Rady Warszawskiej 1710 rokuVolumina Legum, t. VI, Petersburg 1860, s. 99..
Zmarł w lecie 1711 roku w wieku 66 lat.