W 1993 Olivero z towarzyszeniem fortepianu nagrała całą partię Adriany (nagranie opublikowała wytwórnia Bongiovanni).

Treść Akt I Michonnet (inspicjent teatru Komedii Francuskiej) i kapryśni aktorzy – panna Dangeville, panna Jouvenot, Poisson i Quinault przygotowują się do przedstawienia. Książę de Bouillon w towarzystwie księdza de Chazeuil przybywa do teatru na spektakl, w trakcie którego protegowana przez księcia aktorka, panna Duclos, ma po raz pierwszy zmierzyć się ze swą najgroźniejszą rywalką, wielką Adrianną Lecouvreur. A oto pojawia się i sama Adrianna, witana zewsząd głosami uwielbienia. Nakazuje ona jednak pochlebcom milczenie: jest tylko służebnicą Sztuki, a nie wielką osobistością (aria Io son l’umile ancellla). Zakochany w niej Michonnet, który właśnie odziedziczył po zmarłym wuju pokaźną sumę 10 tysięcy franków, chciałby wyznać jej miłość;