Żywiołowa, wręcz brawurowo wykonana muzyka znajdująca się na płycie (głównie bluesowo-jazz-rockowa), w której muzycy odwołują się do dokonań Jimiego Hendriksa i The Mahavishnu Orchestra, jest pełna improwizowanych solówek gitary i przesterowanego basu (np. „Odlot”), ale i lirycznych fragmentów, bazujących na brzmieniu fortepianu (np. „Erotyk”).
Kolejna płyta, Nowy Horyzont (wyd. 1975), to pierwsze wyprawy SBB w świat rocka progresywnego. Głównym przykładem tej muzycznej tendencji jest np. suita „Wolność z nami”, w której oprócz preparowanej gitary Apostolisa, nadal można usłyszeć wzniosłe partie fortepianu i włoski syntezator Davolisint Skrzekahttps://www.polskirock.eu/galeria/800-600/s/sbb/anthology-1974-2004/nowy-horyzont-mmp-cd-0321-back.jpg oraz jazz-rockową grę Piotrowskiego, inspirowaną dokonaniami Billy’ego Cobhama; a także kontrasty: od fragmentów melodyjnych do kakofonicznych i od łagodnych do bardzo ostrych, można powiedzieć heavymetalowych – a nawet cytat z kompozycji Chopina na finał „Wolności”. Poza tym SBB zaprezentowało kilka bardziej zwartych i przemyślanych kompozycji, takich jak np. „Na pierwszy ogień” czy „Błysk”.