W Równem dokonał kilku udanych zamachów na przedstawicieli hitlerowskiej administracji okupacyjnej.
23 stycznia 1944, na polecenie „Dimy”, przybrał stopień kapitana Wehrmachtu (Niemcy poszukiwali porucznika dokonującego zamachów, zmiana stopnia miała służyć głębszej konspiracji) i przeniósł się do Lwowa wraz z Kamińskim i Biełowem (obaj mieli krewnych w tym mieście). Dokonał w nim zamachów bombowych na lwowską komendanturę, kasyno i dworzec kolejowy. Wraz z likwidacją dobiegła końca misja Graczowa, na którego trop wpadło Gestapo. 12 lutego zabił majora Kanthera z żandarmerii, który sprawdzał dokumenty „Puchowi”, Kamińskiemu i Biełowowi. Po utknięciu samochodu w zaspie, Kuzniecow zdecydował, aby porzucić sprzęt i przejść przez front.
Cała trójka została zatrzymana 9 marca 1944 przez patrol UPA w pobliżu wsi Boratyn w okolicach Brodów. Dowództwo oddziału miało informację o wyznaczonej przez Niemców nagrodzie 25 tys. marek za Paula Sieberta. U Kuzniecowa odnaleziono dokumenty na to nazwisko oraz raport do moskiewskiej centrali. Wywiązała się walka, w czasie której polegli Jan Kamiński i Iwan Biełow. Nikołaj Kuzniecow popełnił samobójstwo, rozrywając się granatem. Potwierdza to śledztwo przeprowadzone przez radzieckie organy.