Niekiedy plan trójkonchowy jest tylko pozorowany przez tworzenie zamiast apsyd bocznych niewielkich nisz wewnętrznych ukrytych w grubości muru (z zewnątrz mur jest płaski).
Cerkwie, bez wyjątku orientowane, słabo oświetlone z uwagi na bardzo małe i nieliczne okienka, złożone są z kilku osobnych pomieszczeń. Należą do nich: nawa (gr. naos) zajmująca wschodnią część cerkwi, nakryta kopułą, z której część z apsydą główną jest oddzielona ikonostasem; przednawie (gr. pronaos, także często narthex) przylegające do nawy od zachodu, niekiedy mieszczące nagrobki fundatorów świątyni (w niektórych wypadkach są one umieszczone w osobnej komorze grobowej (rum. grobnița)); przedsionek (rum. pridvor, gr. exonarhtex) przybierający różne formy, od zamkniętych do szeroko otwartych na zewnątrz (np. arkadami). Cerkwie zmieniały swoją formę w dziejach; do końca XV w. dominowały cerkwie składające się wyłącznie z dwóch zamkniętych pomieszczeń.