W 1358 r. Naong powrócił do Korei i wprowadził – niezależnie od mistrza sŏn T’aego Poŭ oraz Paeguna Kyŏnghana – konganowy chan szkoły linji. Chociaż sam Chinul używał już wcześniej metod mistrza chan Dahui Zonggao, to jednak ograniczało się to tylko do praktyki w klasztorze Songgwang i po śmierci Chinula nie były już one stosowane. Dlatego też obu koreańskich mistrzów T’aega i Naonga uważa się za założycieli koreańskiego odpowiednika chińskiej szkoły linji – imje.
W Koryŏ mistrz przebywał w wielu klasztorach i świątyniach, m.in. w Sangdu am (pustelni) na górze Odae i w klasztorze Ch’ŏnch’uk. W 1361 r. na życzenie króla Kongmina rozpoczął działania propagujące buddyzm i przebywał w takich klasztorach jak Singwang, Ch’ŏngpyŏng i Hoeam. Przewodniczył także jednemu ze Zgromadzeń Dharmy dla dyskusji o medytacji. Pod jego kierunkiem przywrócono także egzaminy dla mnichów sŏn, co pomogło w rewitalizacji buddyzmu i ożywiło ducha sanghi.
W 1371 r. został wyniesiony do godności królewskiego mnicha i służył jako opat klasztoru Susŏn (później Songgwang-sa). Następnie został opatem Hoeam sa i przyczynił się do jego odnowienia.
W 1376 r.