Okopowej w Warszawie.
Współcześni określali Flamberga jako gracza „wysoce artystycznego”, o „żelaznej konsekwencji, poprawności, wykwintnej pomysłowości oraz gruntownej znajomości teorii” („Ilustrated London News”, 1906), obdarzonego „szybką orientacją”, który „widzi wszystko, posiada gruntowną znajomość tak teorii, jak i strategii szachowej” („Szachista Polski”, 1914). We wspomnieniach pośmiertnych Dawid Przepiórka określił go mianem „prawdziwego talentu z bożej łaski”, o stylu jasnym i przejrzystym, umiejącym odnaleźć logikę szachową, a Jan Kleczyński umieścił go wśród „najsilniejszych mistrzów gry szachowej praktycznej w ostatnim ćwierćwieczu w Polsce”, obok Artura Popławskiego i Akiby Rubinsteina.
Przypisy
Bibliografia Tadeusz Wolsza, Arcymistrzowie, mistrzowie, amatorzy... Słownik biograficzny szachistów polskich, tom 2, Wydawnictwo DiG, Warszawa 1996, s. 16-28 (z fotografią) Władysław Litmanowicz, Jerzy Giżycki, Szachy od A do Z, tom I: A-M, Wydawnictwo "Sport i Turystyka", Warszawa 1986, s. 264-265 (z fotografią)