W roku 1455 Fryderyk I legnicki przekazał Janowi Kapistranowi działkę nieopodal Bramy Głogowskiej na rzecz budowy kościoła pod wezwaniem św. Trójcy. Kościół i klasztor zostały wybudowane przez bernardynów czeskich, których sprowadził w roku 1475 Fryderyk I legnicki. Działalność bernardynów nie była znacząca, gdyż kolejną wzmiankę odnajdujemy dopiero w 1524 roku, informującą o powrocie zakonników do Czech. W 1530 rozebrano kościół kolegiacki na polecenie księcia Fryderyka II, a pozostałości budowli do II wojny światowej zachowano w ogrodzie zamkowym. Budynek był częściowo opuszczony przez kanoników od 1428.
W pierwszej ćwierci XIX w Przedmieście Głogowskie sąsiadowało ze wsią Töpferberg od północy, z łąkami i użytkami nazywanymi Frauenhaag od wschodu oraz z bagnami i rozlewiskami od zachodu. Wraz z reformą administracyjną w Prusach w 1809 pojawiła się potrzeba ustalenia granic miasta, przy tej okazji częścią Legnicy stały się wieś Töpferberg i folwarki Schwarzvorwerck oraz Grünthal. Po 1818 wyznaczono pierwotną granicę miasta, którą jednak wykreślono, co stwierdzić można na podstawie map z 1825, tym samym folwark Grünthal nie został finalnie w granicach Legnicy. Z tą decyzją administracyjną wiązało się nadanie nowych praw i obowiązków, wraz z równoległym istnieniem starych, było to np.