sprowadzona do północnej Europy, obecnie rośnie na północy Niemiec i w Wielkiej Brytanii.
Zmienność Posiada formę "Petiolaris" o zwisających pędach zwaną lipą długoogonkową.
Zastosowanie Roślina ozdobna: często sadzona w parkach, a także przy domach, drogach i alejach. W Polsce sadzona w parkach i pasach ochronnych. Z drewna wypala się węgiel drzewny stosowany w lecznictwie. Roślina miododajna. Niekiedy uważa się ją za toksyczną dla pszczół, jednak brak na to dowodów eksperymentalnych. Obserwacje martwych pszczół pod lipami można tłumaczyć raczej ich wycieńczeniem z powodu niedostatku nektaru w czasie kwitnienia lip. Sztuka kulinarna: z kwiatostanów lipy można przyrządzać wartościową herbatę, z nasion można otrzymywać bardzo dobry olej jadalny, jednak szybko jełczejący. Jej miękkie drewno ma zastosowanie w rzeźbiarstwie i jest przydatne na wyroby tokarskie. Wykonuje się z niego okleiny, zapałki, przyrządy kreślarskie, zabawki, modele i formy odlewnicze. Nie nadaje się w budownictwie na elementy zewnętrzne. Z jej łyka wytwarza się plecionki i maty. Wykorzystuje się ją do wytwarzania preparatów kosmetycznych.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Lipowate Kategoria:Drzewa i krzewy ozdobne Kategoria:Rośliny lecznicze