siostrzeniec został ranny, pozostałe osoby poniosły śmierć, jedynie ksiądz uniknął poważniejszych obrażeń, gdyż trafił na niego pusty otwór okienny. Po kilkutygodniowym okresie potrzebnym dla rekonwalescencji krewnego Słonicki objął w maju 1945 funkcję rektora płockiego seminarium. Przyszło mu kierować uczelnią w trudnym czasie, zarówno ze względu na potrzeby odbudowy powojennej, jak i stosunek ówczesnych władz państwowych do Kościoła. Z misji organizacji na nowo życia seminaryjnego wywiązał się z powodzeniem, zyskując szacunek i przywiązanie ze strony alumnów, a także profesorów. W 1947 otrzymał godność prałata-scholastyka kapituły płockiej.
Na stanowisku rektora pozostawał do końca życia. Przez lata cieszył się dobrym zdrowiem, dopiero na kilka miesięcy przed śmiercią zaczął uskarżać się na ból nogi; wskutek błędnej diagnozy leczony był na zapalenie stawów, w rzeczywistości dotknęła go choroba nowotworowa. Pochowany został w Płocku na cmentarzu parafialnym.
Bibliografia Michał Marian Grzybowski, Duchowieństwo diecezji płockiej, tom I: Wiek XX, część 2, Wydawnictwo Biblos w Tarnowie, Płock 2008, s. 338-340
Kategoria:Absolwenci i studenci Cesarskiej Rzymskokatolickiej Akademii Duchownej w Petersburgu Kategoria:Rektorzy Wyższego Seminarium Duchownego w Płocku Kategoria:Urodzeni w 1879 Kategoria:Więźniowie Dulagu 121 Pruszków Kategoria:Zmarli w 1949