Udał się wówczas do Rzymu i w Papieskim Instytucie Biblijnym zgłębiał nauki biblijne, wieńcząc w 1914 studia tytułem licencjata. Zarówno w latach petersburskich, jak i potem rzymskich, odbył szereg podróży po Rosji i krajach Europy Zachodniej. Ze względu na zakazy władz carskich dotyczących wyjazdów na studia zagraniczne, w Rzymie posługiwał się nazwiskiem Felice Constantini.
W 1914 podjął wykłady w Seminarium Duchownym w Płocku. Prowadził zajęcia z przedmiotów biblijnych, zastępczo także z pedagogiki, ascetyki, teologii pastoralnej. W latach 1918–1933 pełnił posługę kapelana garnizonu płockiego. Ponadto wykonywał obowiązki egzaminatora synodalnego, sędziego sądu biskupiego, cenzora książek religijnych. Był też profesorem i dyrektorem Diecezjalnego Instytutu Wyższej Kultury Religijnej w Płocku. Otrzymał kilka godności kościelnych – szambelana papieskiego (1925), kanonika teologa kapituły płockiej (1933), prałata domowego Jego Świątobliwości (1939).