„Spisek więzień” został ujawniony również w więzieniach Plessis, Carmes, Saint-Lazare i Bicetre. Zorganizowane w podobny sposób prowokacje stały się podstawą do skazania na śmierć dalszych ok. 200 osób. Z dokumentacji zachowanej w Trybunale Rewolucyjnym wynika, że podobne działania były uważane za skuteczne i planowano przeprowadzenie kolejnych prowokacji, mimo ich spadającego oddźwięku społecznego.
Odpowiedzialność za „spisek więzień” Po przewrocie thermidoriańskim odpowiedzialnością za masowe egzekucje związane ze „spiskami więzień” jednoznacznie obarczono Robespierre’a i jego zwolenników. Późniejsze badania historyków wykazały jednak, że nie jest możliwe do jednoznacznego ustalenia, na ile Komitet Ocalenia Publicznego był poinformowany o planowanych działaniach Komitetu Bezpieczeństwa Powszechnego i wyrażał na nie zgodę. Wiadomo również, że Komitet Bezpieczeństwa Powszechnego był w stanie samodzielnie organizować tego typu prowokacje (np. sprawa Catherine Théot), a w 1794 był coraz mniej lojalny wobec liderów Komitetu Ocalenia Publicznego.
Bibliografia
Kategoria:Rewolucja francuska