Po swych europejskich podróżach związał się Boeckl w latach 1925–1945 znów z rodzinnymi stronami. W latach 1926–1928 mieszkał w Klagenfurcie, od 1928 zajmował atelier w Wiedniu, letnie miesiące spędzając na austriackiej prowincji. W jego twórczości znalazło to odbicie głównie w kształtujących się w tym czasie trzech podstawowych tematach: pejzażu, martwej naturze i scenach o treści religijnej.
W 1927 roku wystawiał Herbert Boeckl w wiedeńskiej Secesji – była to jego pierwsza znacząca wystawa indywidualna. W latach 30. brał udział w wystawach światowych w Brukseli (1935) i Paryżu (1937). Od 1935 do 1939 wykładał też jako profesor na wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych, później prowadził kursy aktu (tzw. Abendakt) na Akademii. Po II wojnie światowej przez krótki czas pełnił nawet funkcję rektora tej uczelni.
thumb|250px|Fragment fresku Boeckla „Wyratowanie św. Piotra z jeziora Genezaret’ (św. Piotr ma wyraźne rysy twarzy Lenina) Kolejna faza rozwoju artystycznego Boeckla miała swój początek również w podróżach. Od 1946 roku malarz odwiedził m.in. Hiszpanię, Grecję kontynentalną i Kretę oraz Egipt i Syrię.