Kościół na podstawie wizytacji z 1760 W szczegółowej wizytacji przeprowadzonej w 1760 r. przez biskupa inflanckiego Antoniego Kazimierza Ostrowskiego odnotowano, że kościół był cały murowany i pokryty dachówką polską. Przylegały do niego dwie zakrystie: kapłańska i panieńska oraz kruchta kościelna i wieża nakryta kopułą. Na wieży zawieszone były dwa srebrne dzwony i sygnaturka. W świątyni znajdowały się dwie empory: chór wielki przy wejściu do kościoła oraz mniejszy nad zakrystią panieńską. Nawę przykrywał zdobiony, polichromowany strop drewniany, zachowany do czasów obecnych.
W prezbiterium znajdował się duży, pozłacany ołtarz z dwoma obrazami: koronacji Najświętszej Marii Panny (dolny) i św. Franciszka z Asyżu (górny). Poza tym w kościele znajdowało się siedem bocznych ołtarzy: św. Urszuli – z ołtarzem tym od 1736 r. związane było Bractwo św. Urszuli, które w 1751 r. otrzymało pozwolenie od władzy kościelnej na odprawienie modlitw ze specjalnym odpustem za wybawienie dusz z czyśćca w określone dni w roku, św. Ducha – poświęcony pierwotnemu patronowi świątyni, św. Katarzyny, Najświętszej Marii Panny Częstochowskiej, św. Aniołów Stróżów – związane z nim było bractwo kościelne, św. Józefa, św. Antoniego.