kierował Zespołem Badań Norm Społecznych i Patologii Społecznej Instytutu Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego.
W 1972 roku uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego Uniwersytetu Warszawskiego i przeniósł się do nowo utworzonego interdyscyplinarnego Instytutu Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji (IPSiR), którego był pomysłodawcą i współorganizatorem. W IPSiR prowadził Zakład Socjologii Norm i Patologii Społecznej. Po trzech latach wskutek zarzutów o „prowadzenie działalności antypaństwowej”, jego zakład został zamknięty, prof. Adama Podgóreckiego przeniesiono do Instytutu Filozoficznego UW.
Usunięty wraz z gronem współpracowników z uczelni pod zarzutem „antypaństwowej działalności naukowej” w 1977 wyjechał z Polski. Był przez kilkanaście lat profesorem Uniwersytetu Carleton w Ottawie, gościnnie wykładał także na uniwersytetach w Chicago, Filadelfii, w Oxfordzie, na Stanford University i innych uczelniach. Członek Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie (od 1983).