W 1799 r. Trzyniec kupił habsburski książę Albert Sasko-Cieszyński. W 1839 r. uruchomiono tu hutę żelaza, największą na Śląsku Cieszyńskim. Wieś wówczas liczyła ponad 300 mieszkańców, nie było tu jednak ani szkoły ani kościoła. Powodem lokalizacji huty były miejscowe złoża rudy żelaza i dostatek lasów do produkcji węgla drzewnego
W 1871 r. Kolej Koszycko-Bogumińska połączyła wieś z Zagłębiem Ostrawsko-Karwińskim na północy i Słowacją (z jej złożami rudy żelaza) na południu. Przyczyniło się to do gwałtownego rozwoju huty i co za tym idzie – samego Trzyńca. Gdy u schyłku XIX wieku zlikwidowano hutę w Ustroniu, przenosząc niektóre jej wydziały do Trzyńca, tutejsza huta stała się największą w c.k. monarchii.
Według spisu z roku 1880 w Trzyńcu, ówczesnej wsi na Śląsku austriackim, było 109 domów zamieszkałych przez 1792 mieszkańców w tym: Czechów – 259, Polaków – 829, Niemców – 524, Żydów – 24 (w rzeczywistości austriackie spisy uwzględniały nie narodowość, ale język mieszkańców).
Po zakończeniu I wojny światowej tereny, na których leży miejscowość – Śląsk Cieszyński stał się punktem sporu pomiędzy Polską i Czechosłowacją. W 1918 roku na bazie Straży Obywatelskiej miejscowi Polacy utworzyli dowództwo 2 kompanii Milicji Polskiej Śląska Cieszyńskiego pod dowództwem ppor.