W 1946 na polecenie KC PPR przybył do Polski. Podjął pracę jako kierownik Wydziału Prasowego Centralnej Rady Związków Zawodowych oraz kierownik działu ekonomicznego pisma „Związkowiec”. W 1947 wstąpił do Związku Zawodowego Dziennikarzy RP, a rok później został członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Był sekretarzem komitetu PZPR w CRZZ. Od 1950 do 1951 pełnił funkcję zastępcy redaktora naczelnego pisma związkowego „Głos Pracy”. W 1953 został redaktorem w wydawnictwie Książka i Wiedza, gdzie był członkiem egzekutywy POP PZPR, a zawodowo zajmował się edycją dzieł klasyków marksizmu. Popierał przemiany października 1956, a następnie zaprzestał czynnej aktywności politycznej.

Działalność po 1968 W trakcie wydarzeń marcowych z 1968 roku został obiektem nagonki antysemickiej. W reakcji na te ataki oraz aresztowanie jego syna, wystąpił z PZPR. Związał się następnie ze środowiskami kontestującymi system polityczny PRL. Był wówczas inwigilowany przez Służbę Bezpieczeństwa. Został zwolniony z pracy i przeszedł na emeryturę. Uniemożliwiano mu m.in. wyjazdy zagraniczne. W maju 1977 roku wziął udział w odbywającej się w warszawskim kościele św. Marcina głodówce protestacyjnej przeciwko uwięzieniu przez władze PRL kilkudziesięciu działaczy Komitetu Obrony Robotników.