Przez pewien czas ukrywał się przed policją.
W 1934, w ramach tzw. procesu łuckiego Ozjasz Szechter został uznany przez Sąd Okręgowy w Łucku winnym tego, że „od stycznia 1930 do 18 listopada 1930 na terenie państwa polskiego – w szczególności Wołynia, wschodniej części województwa lubelskiego i Małopolski Wschodniej, należąc do Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy, weszli przez to w porozumienie z innymi osobami i między sobą w celu zmiany przemocą ustroju państwa polskiego i zastąpienia go ustrojem komunistycznym oraz oderwania od państwa polskiego południowo-wschodnich województw”, a następnie skazany na 8 lat więzienia. Wyszedł na wolność w ramach amnestii w 1936 i ponownie podjął działalność w kierownictwie KPZU, którą kontynuował aż do jej rozwiązania przez Komintern w 1938.
Działalność w latach 1939–1968 Po zajęciu Lwowa przez Armię Czerwoną, został zatrudniony w Obwodowym Banku Państwowym, a w obliczu inwazji niemieckiej, został ewakuowany do Uzbekistanu, gdzie kontynuował pracę w bankowości. W 1943 został zmobilizowany do Armii Czerwonej, w której służył do 1945. W 1945 wstąpił do Związku Patriotów Polskich i Polskiej Partii Robotniczej. Pełnił funkcję inspektora w Zarządzie Głównym, a następnie kierownika sekcji w Zarządzie Obwodowym ZPP we Lwowie.