Niektóre gatunki wykształcają kuliste kwiatostany toczone w całości przez wiatr, ale też niektóre gatunki mają pędy rozgałęzione w różnych kierunkach, które po zaschnięciu przybierają kulistawy kształt i przemieszczane są po powierzchni ziemi w całości, stopniowo gubiąc owoce (biegacze). Do przykładów takich należy Seseli tortuosum w północnej Afryce oraz występujące m.in. w Europie Środkowej sierpnica pospolita Falcaria vulgaris i mikołajek polny Eryngium campestre.
Część rodzajów wykazuje adaptacje do rozsiewania przez zwierzęta na zewnątrz ich ciał (ektozoochoria) lub wewnątrz (endochoria). W pierwszym wypadku owoce mają rozmaite wyrostki i zadziorki sprzyjające zaczepianiu się o zwierzęta (np. rodzaj marchew Daucus) , w drugim owoce są mięsiste (Apiopetalum i Mackinlaya). Część selerowatych rozprzestrzenia się wegetatywnie za pomocą kłączy, rozłogów i bulw (np. Sium ninsi i Cicutabulifera).
Selerowate występują w bardzo zróżnicowanych siedliskach – od wodnych po pustynne i skaliste, od otwartych po leśne, od brzegów morskich po piętro alpejskie.